انتهای کوچه های انتظار

وای از این بخت که بر پیکر پیشانی ماست

دو قدم مانده به عشق

جام تقدیر، شکست

و نفسهای فرو خورده در آن نیز بریخت

پای، در گِل شد و یکباره سقوط

گشتم این بار به دست

پنجه در خاک و تنم در پی آن

یک قدم مانده هنوز

کار من نیست دگر، پیمودن

جان من ناز مکُن

شیشه ی سرد غرورت بشکن

یک قدم را تو بیا…

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن: 

هر چی بگم کُفره، پس بازم سکوت……………..

نمی دونم تا کِی دووم بیارم………………………

 ( دکلمه ی امید دیدار به روز شد )

  عکاس: فریبرز پیکانیان

دروووود

این روزا فاصله ی حال خوب و بدم به اندازه ی یه تار مو یا شایدم کمتره…

گاهی شاد و گاهی……………………………………

نمی دونم

گاهی راه گلوم بسته میشه و بار روی سینم سنگین تر…

شعر امید دیدار رو با دست خط خودم قبلا” گذاشته بودم توی سایت و الان به خاطر همین حال و روزم دکلمش کردم و گذاشتم در قسمت دکلمه های من…

نمی دونم خوشتون میاد یا نه، ولی با تمام احساسم خوندمش…

کمتر شعری از خودم رو اینطوری دوسِش دارم…

شادی همتون آرزومه…

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن.۱:

وقتی شنیدم دنیا رو سرم خراب شد

چرا آخه؟ 

می دونم جای تو نیستم و نخواهم بود ولی حق داشتن، مجوز انجام هر کاری نیست…

پ.ن.۲:

روی خاک غصه، هر شب،   تن خستمو کشیدی

توی        باغ        آرزوها،    منو  از خودم  بُریدی

(فریاد سکوت)

پ.ن.۳: 

به جای خیلی چیزا، این روزا پوچی همدمم شده

بودن یا نبودن، مساله این است که داشتن هیچ کدام را تفاوتی نیست………

پ.ن.۴:

دلم برای سازم و نوای نینوا خیلی تنگ شده…

پ.ن.۵:

منو ببخشید که اینطوری نوشتم 

این چه رسمیست؟

به هر جا که بگردانم چشم

هاله ای،  از قد رعنای تو را می بینم

و چه دردیست؟ که من

هر قدم سوی تو می آیم چند،              صد قدم دور شوی

آرزویم این است

که دمی دست ، دراز    

سوی درگاه تو بنمایم و اشک      بر سر شانه ی گرمت ریزم

مُردم از، این همه رویا که درونم خشکید

گر چه کفر است ولی

زانوانم بر خاک   سر به مُهرت شد و گشتم به نماز

که تو هم قبله ی حاجات منی

در وجودم، دم عشق است  ز  تو

وه چه تلخ است که باز                انتظارت ز  دل کوچه ی بن بست کِشم

قطره ای از دل دریای امید    در تنم مانده هنوز

شک ندارم کاین بار         سوی من می آیی

نا امیدم مکن ای مظهر مهر

شیشه ی پُر  ز  غرور

و دل فاصله ها را بشکن

 (نمی دونم چرا، ولی بازم شعر دیگه ای سرودم و مستقیم گذاشتمش توی وبسایت…………)

ممنون که تحملم می کنید، بودن در کنار شما، دل کندن رو برام خیلی سخت کرده…

دگر پرواز کن، پرواز

که دنیایت چو زندانی بُوَد با من…

تمام ابرهای تیره را از آسمان عشق بیرون کن

فقط پرواز کن، بی من…

از این ویرانه ام بگذر…

تو آزادی درون آشیانی گرم، بنشینی

سفر، تا انتهای بی کران را شاد، با چشمان زیبا حس کنی باید…

چنین غمخانه سهمت نیست

تو با من، زخمها زین تیغ عشق تلخ نافرجام، بر  تنپوش جان دیدی

 در این دنیا نخندیدی…

مجالی نیست، کاری کن

سعادت، منتظر مانده ست در راهت

صدای تیشه اش آمد، عجب با عشق می کوبد…

برو دیگر

نوید از غصه هایت اشک می ریزد

چه می نالد برای ناله های بی صدایت، سخت………….

گل شوقت درون خانه ام پژمرد…

فراقت می کُشد ما را

ولی راضی نیَم بر درد جانکاهت…

نگاهم کن، برو  جانا…

فقط پرواز کن بی من

فقط پرواز کن زین جا………………

چند روز پیش یکی از شعرامو همینطوری توی سایت گوگل جستجو کردم و در نهایت تعجب دیدم، سه نفر دیگه این شعرو به اسم خودشون گذاشتن توی وبلاگشون…

خیلی جا خوردم و تا چند دقیقه به مونیتور زُل زده بودم…

باورم نمی شد……………………………..

تازه یکیشون انقدر با آب و تاب درباره ی شعر توضیح می داد که با خوندنش حالم به هم خورد…

بعد شروع کردم به جستجو کردن بقیه ی شعرایی که توی وبلاگ و سایتم گذاشته بودم و دیدم که در کمال بی شرمی، خیلیا این کارو کردن، مثل :
http://aftabisajed.mamiblog.ir/archive1389-09.html
http://soghote-margbar.blogfa.com/1390/05/3
http://abnoospool.mamiblog.ir/archive1390-02.html
http://fafa18.javanblog.com
http://nilofarmordab88.blogfa.com/post-16.aspx
http://sokootetanhayi.parsiblog.com

http://meikadeh1001.blogsky.com/category/cat-1/

البته ناگفته نماند بین این وبلاگا هم به وبلاگی برخورد کردم که تعدادی از شعرای منو به اسم خودم گذاشته بود که با کامنتی ازش صمیمانه تشکر کردم

http://www.faaaaz.blogfa.com/cat-34.aspx

بین این افراد هم اشخاصی بودن که با کامنتی که براشون گذاشتم، اشاره کردن که این مطلب رو از جایی دیگه برداشته بودن و شعرمو حذف کردن یا اینکه به اسم خودم  دوباره گذاشتنش که این کارشون جای تقدیر داره و نشونه ی بزرگی و معرفتشونه…

http://khodayaaa.blogfa.com/post/18

http://dokhtaretanhablogfa.blogfa.com/90033.aspx

http://sumatra.blogfa.com/90081.aspx

http://mahvajeh.blogfa.com

http://arman2020.blogfa.com/post/116

http://yas-sefid.mihanblog.com/

تا حالا هم که مطلب می ذاشتم به خاطر دوستای خوبی بود که منو قابل می دونستن ، میومدن اینجا و با نظرات زیباشون، هم خجالتم می دادن و هم برای پیشرفتم خیلی کُمکم می کردن…

خلاصه دلم از بعضیا گرفته………..

حالم بی نهایت بده………….

تصمیم گرفتم دیگه ننویسم ولی داداش میثمم پیشنهاد داد که اگه شعری گذاشتم براش رمز بذارم و این رمزو فقط به دوستام بدم…

راستش هنوز نمی دونم چی کار کنم، آخه به این محیط و دوستام خیلی عادت کردم، از طرفی هم این بی شرمیها برام سنگین بود…

شاید دیگه…………………………………..

دوستای خوبم دوستتون دارم…

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن.۱: یکی از دوستان حرف جالبی بهم زد که خیلی آرومم کرد، اون گفت: خوشحال باش که شعرات اینطوری پخش شده، چون این نشون دهنده ی زیبایی دل نوشته هاته… 

ازت ممنونم…

پ.ن.۲:

نازنین، آرامتر

من به دنبال تو  اما از نفس افتاده ام

پای عُریانم ببین   زخمی که بر تن مانده است

اندکی آرام تر    نازنین جا مانده ام